Overval op een juwelier

De wekker gaat...
Het is half zeven in de morgen en het is weer tijd om op te staan. Die maandagen zijn altijd het zwaarst om wakker te worden. Het liefst zou ik nog een keertje omdraaien maar helaas is daar geen tijd voor. Ik moet straks de zaak openen. Na een heerlijke warme douche neem ik vlug een boterham een kopje koffie en ga er vandoor.

Om acht uur open ik de zaak en doe de deur weer op slot want we gaan pas open om half 10. Ik werk in een juwelierszaak mijn oom is de eigenaar. Hij heeft mij bij hem in dienst genomen en me alles geleerd. Degene die opent moet altijd anderhalf uur van te voren aanwezig zijn. Alles moet netjes spik en span zijn voor de winkel open gaat en dat doet degene die opent. We werken hier met zijn tweeën en we openen om de beurt om het te verdelen. Mijn oom komt vandaag niet want hij gaat naar een beurs voor nieuwe sieraden. Vandaag sta ik er dus helemaal alleen voor. Maar dat ben ik wel gewend, ik heb wel vaker alleen gestaan.

Nadat ik alles schoon gemaakt had ben ik nog even een kopje koffie gaan drinken achter. Ik had nog een kwartier voordat de winkel open kan. Ik lees nog even in de krant. Ik schrok een beetje van het bericht op de voorpagina. Er waren al drie overvallen gepleegd in verschillende juwelierszaken bij ons in de stad en de verkopers zijn allemaal om het leven gekomen door dat er geschoten werd.
Gelukkig is de kans dat dat hier gebeurt niet zo heel groot als ze al drie overvallen gepleegd hebben zal de politie wel extra toezicht gaan houden in de buurt en bij de juwelierzaken. Ik maak me er verder niet zo'n zorgen.

Het is tijd om het bordje om te draaien bij de deur en het slot eraf te halen. En nu maar wachten op klanten. Vaak is het rustig op maandags meestal hebben we rond de tien klanten op een dag en dan zijn het er ongeveer vier die echt een aankoop doen.
Het is nu tien uur en er stopt een busje voor de deur er komen twee mannen uit ik kan ze niet goed zien. Maar ze komen deze kant op. Ik zette een vriendelijke glimlach om om de mannen welkom te heette in de winkel. Op het moment dat ze voor de deur stonden draaien ze zich even om met de rug naar de winkel en zette wat op hun hoofd. Ze kwamen binnen en trokken een pistool.
'Geef alle sieraden NU!' Riep de man met het pistool in zijn handen. De andere man reikte een zak naar me uit. Ik was in shock en de man riep weer. 'NU! Trut de sieraden.' En gaf me een klap in mijn gezicht.
Ik kwam weer bij positieven en herinner me want mijn oom me geleerd had gewoon meewerken en niet tegenstribbelen dan is het zo voorbij. Ik pakte de zak aan en liep langs alle vitrages en pakte alles wat ik kon pakken en stopte het in de zak. Ik twijfelde om de zak terug te geven maar deed het toch. Na wat ik in de krant had gelezen zijn deze mannen geen lieverdjes. De man met de pistool pakte de zak met een ruk van me af en gaf het aan de andere man. Hij richtte zijn pistool op me en zei 'Doe nu maar een schietgebedje'
Op dat moment schoten de tranen in mijn ogen en smeekte ik hun om me te laten leven. Ik was nog maar vijfentwintig jaar en nog in het begin van mijn bestaan ik heb nog een heel leven voor me.
De man zei dat hij me niet in leven kan laten omdat hij niet het risico wil lopen dat ik zijn gezicht voor de deur gezien zou hebben. Ik vertelde hem dat ik ze helemaal niet goed gezien had en dat ik geen idee had hoe ze eruit zagen. Maar daar haalde hij zijn schouders bij op.
Ik moest wat bedenken. Toen zei ik over een kwartier ben ik dit toch allemaal weer vergeten.
De man krabbelde met zijn vrije hand op zijn hoofd alsof hij dacht, waar heb jij het over. Ik vertelde dat ik een korte termijn geheugen had en dat ik alles na een kwartier alweer vergeten ben. De man lachte heel hard en vroeg of ik echt dacht dat hij zo stom was.
'Nou' zei ik 'Ga maar een kwartiertje in je busje zitten en kom dan maar terug en dan zal je zien dat ik jullie niet eens meer kan herinneren'.
De man zei. ' Je denk toch niet dat ik gek ben dat we een kwartier in ons busje gaan zitten zodat jij snel de politie kan bellen.'
'Nou dan blijf jij hier en gaat alleen je collega naar het busje en dan doe jij alsof je een klant bent die aan het rond kijken is.'
De man werd steeds woedender maar ging akkoord. Hij zei dat hij niet iemand wil doodde die er na een tijdje toch niks meer van herinnert en aangezien het maandag is en er weinig klanten komen kan hij dat kwartiertje wel erbij hebben. De man ging naar het busje en nam de zak met sieraden mee.
En de andere man deed alsof hij aan het rondkijken was in de lege vitrines. En had zijn pistool onder zijn jas naar mij gericht voor het geval ik wat zou proberen. Gelukkig was er onder de toonbank een rand daar kon hij niet kijken vanaf de andere kant. Mijn telefoon lag eronder en drukte voorzichtig 112 in. Mijn hart sloeg een keer over toen hij langs de toonbank liep om te kijken of ik niks van plan was. Toen hij weer terug liep naar de vitrines drukte ik op het groene knopje. Ik hoorde zacht een stem van een vrouw die vroeg wat er aan de hand was. Gelukkig kon ik SOS in morse en deed dit met mijn pen tikkend op de toonbank. De vrouw antwoordde. 'Wees kalm, laat je telefoon aan. Wij zoeken je signaal en komen zo snel mogelijk naar u toe.' Ik was in ieder geval blij dat er nu gezocht word waar ik zit. Ik dacht dat het handiger was als ik wat zou zeggen wat hun een idee gaf waar ze moesten zoeken en waar het over kon gaan. Dus ik vroeg aan de man of hij de andere juwelierszaken ook had overvallen.
'Dat gaat je niks aan.' Riep hij geïrriteerd terug.
Ik liet mijn hoofd zakken en deed of ik de bestellijst voor nieuwe sieraden ging invullen.
De man kwam naar me toe om te kijken wat ik op schreef. Toen hij zag dat het de bestellijst was liep hij weer weg. Ondertussen hoorde ik door de telefoon dat ze me gevonden hebben en dat ze zo snel mogelijk naar me toe kwamen en dat ik me gewoon normaal moet gedragen. Ik draaide me even om om mijn glimlach te verbergen.

Nog vijf minuten en het kwartier is om ik hoop maar dat de politie hier is voor dat het om is.
Ik werd steeds zenuwachtiger en bedacht me de ergste scene's in hoe ik zou doodgaan. Ik dacht aan mijn leven hoe kort het was en aan wat ik allemaal had willen doen en dat niet gedaan had omdat ik er zogenaamd "geen tijd" voor had. Als ik dit overleef beloof ik plechtig om te doen wat ik wil doen en niets meer uit te stellen tenzij het echt niet anders kan.
De vijf minuten waren om en de man in de bus kwam naar buiten. Hij liep de winkel in. Ik deed net of ik hem nog niet zag en was nog steeds bezig met de bestellijst. Hij liep naar de toonbank en deed of hij een klant was. Hij zei vriendelijk goedendag en vroeg waar alle sieraden waren want hij wou een ring voor zijn vrouw kopen. Ik moet nu wel doen alsof ik hem niet herken nou maar hopen dat ze niet door hebben dat ik gelogen heb. 'Goedemorgen meneer' zei ik een beetje bibberig en probeerde dat zo krampachtig mogelijk te verschuilen. 'Sorry maar de sieraden zijn op je kunt wel een bestelling doen ik heb achter een boekje liggen waar mooie ringen in staan als u dan een mooie ziet kan ik hem voor u bestellen.'  De andere man zag dat ik bibberde. En riep. ' Je liegt! We hebben hier gewoon een kwartier onze tijd verspilt.' Ik raakte in paniek en wilde wegrennen maar de andere man hield me tegen. De man met het pistool richtte zijn wapen op me. Ik kneep me ogen dicht, ik wilde het niet zien. Ik hoorde een harde knal en ik dacht dat ik er nu geweest was. Toen hoorde ik iets vallen op de grond en ik deed mijn ogen open. De man met het pistool is geraakt en ligt op de grond. De andere man had zijn handen omhoog en keek naar de voordeur. Daar stonden zo'n tien agenten met een pistool op hem gericht en bevelen hem met zijn handen omhoog naar buiten te komen. Hij liep naar buiten en werd meteen op de grond geduwd en in de boeien geslagen.
Ik viel op mijn knieën op de grond neer en kon alleen nog maar huilen. Huilen van opluchtig en vreugde omdat ik het had overleefd.

Ik heb hier wel mijn les uit geleerd. Geniet van iedere dag en doe de dingen die je wilt doen. Stel niet uit tot morgen want voor je het weet is er geen morgen meer en heb je nooit genoten van het leven.