Wat Niet Gezegd Wordt
De weken daarna kregen Eva en Daan een ritme.
Niet officieel.
Niet uitgesproken.
Maar wel een ritme.
Ze stuurden elkaar bijna dagelijks berichten.
Ze dronken af en toe samen koffie.
Wandelden door het park.
Soms zagen ze elkaar een paar dagen niet.
Soms twee keer in één week.
Het voelde prettig.
Rustig.
Precies zoals Eva het wilde.
Toch begon ze steeds vaker te merken dat Daan iets anders wilde.
Niet direct.
Niet opdringerig.
Maar ze voelde het.
In de manier waarop hij naar haar keek.
In hoe snel hij reageerde op haar berichten.
In hoe blij hij leek wanneer ze afspraken.
Alsof hij langzaam meer begon te hopen.
---
Op een woensdagavond zat Eva op de bank met een boek toen haar telefoon trilde.
Daan
Wat doe je?
Lezen.
Vrijwillig?
Eva glimlachte.
Jij maakt dezelfde grap wel vaak.
Omdat hij werkt.
Dat doet hij niet.
Leugen.
Ze schudde lachend haar hoofd.
Na een paar minuten verscheen opnieuw een bericht.
Mag ik iets vragen?
Eva keek ernaar.
Dat hangt ervan af.
Waarom vertrouw je me niet?
Haar glimlach verdween.
Ze las de woorden opnieuw.
En nog een keer.
Niet boos.
Niet verwijtend.
Gewoon eerlijk.
Ze legde haar telefoon even weg.
Want het was geen simpele vraag.
En ze wilde geen simpel antwoord geven.
Na een paar minuten pakte ze hem weer op.
Ik vertrouw je wel.
Het duurde even voordat hij antwoordde.
Dan vertrouw je je gevoel niet.
Eva staarde naar het scherm.
Dat kwam dichter bij de waarheid.
Veel dichter.
---
Die nacht bleef ze lang wakker.
Niet vanwege het gesprek.
Maar vanwege wat het had blootgelegd.
Want Daan had gelijk.
Ze vertrouwde hem.
Ze geloofde dat hij aardig was.
Dat hij oprecht was.
Dat hij niet speelde met gevoelens.
Het probleem was iets anders.
Ze vertrouwde het leven niet.
Niet meer.
Ze had te vaak gezien hoe dingen veranderden.
Hoe mensen vertrokken.
Hoe relaties stukliepen.
Hoe geluk soms tijdelijk bleek.
---
Een paar dagen later zagen ze elkaar weer.
Ze hadden afgesproken in een klein restaurantje aan het water.
Een plek waar kaarsen op tafel stonden en rustige muziek uit de speakers kwam.
Toen Eva binnenkwam zag ze hem direct zitten.
Hij glimlachte.
Zoals altijd.
Maar vandaag leek er iets achter die glimlach te zitten.
Een spanning.
"Alles goed?"
"Ja."
Het antwoord kwam iets te snel.
Eva ging zitten.
"Dat geloof ik niet."
Daan keek naar zijn glas.
"Zo makkelijk ben ik dus te lezen?"
"Soms wel."
Hij lachte kort.
Maar niet lang genoeg.
---
Tijdens het eten praatten ze over gewone dingen.
Werk.
Films.
Een collega van Eva die per ongeluk twee verschillende schoenen had aangetrokken.
Maar steeds voelde ze dat er iets onder de oppervlakte zat.
Iets wat eruit wilde.
Pas toen ze hun koffie kregen, kwam het.
"Ik mis je."
Eva keek op.
Daan keek naar zijn kopje.
Niet naar haar.
Alsof hij spijt had dat hij het had gezegd.
De woorden hingen tussen hen in.
Niet zwaar.
Maar wel belangrijk.
"Daan..."
Hij schudde zijn hoofd.
"Nee, laat me even uitpraten."
Voor het eerst hoorde ze zenuwen in zijn stem.
Echte zenuwen.
"Ik weet dat je rustig aan wilt doen."
Hij slikte.
"Dat respecteer ik ook."
Zijn vingers speelden met de rand van zijn kopje.
"Maar soms voelt het alsof ik steeds op afstand moet blijven."
Eva voelde haar hart samentrekken.
"Dat is niet mijn bedoeling."
"Dat weet ik."
Hij keek eindelijk op.
Zijn ogen stonden verdrietiger dan ze ooit had gezien.
"Maar soms weet ik niet waar ik sta."
De eerlijkheid van die woorden raakte haar.
Want ze wist dat hij gelijk had.
Ze hield hem op afstand.
Niet omdat ze hem niet leuk vond.
Maar juist omdat ze hem wel leuk vond.
"Daan..."
Ze zocht naar de juiste woorden.
"Ik ben bang."
Hij keek haar aandachtig aan.
"Waarvoor?"
Eva keek naar buiten.
Naar het donkere water.
Naar haar eigen spiegelbeeld in het raam.
"Dat als ik mijn hart openzet..."
Ze slikte.
"...ik alles kwijt raak."
Daan bleef stil.
Heel stil.
Toen zei hij iets wat ze niet verwachtte.
"Dat gevoel ken ik."
Zijn stem was nauwelijks meer dan een fluistering.
En ineens begreep ze iets.
Niet volledig.
Maar een stukje.
Een klein stukje van de man tegenover haar.
Van zijn haast.
Van zijn behoefte aan verbinding.
Van zijn verlangen om ergens thuis te komen.
Niet omdat hij zwak was.
Maar omdat hij al zoveel had verloren.
Ze keken elkaar lange tijd alleen aan.
Geen woorden.
Geen grapjes.
Geen afleiding.
Alleen waarheid.
Toen verscheen eindelijk weer een kleine glimlach op Daan's gezicht.
"Dit is waarschijnlijk het zwaarste koffiedategesprek ooit."
Eva lachte opgelucht.
"Dat denk ik ook."
"Normale mensen praten over vakanties."
"Wij zijn geen normale mensen."
"Dat begint me op te vallen."
---
Toen ze later naar buiten liepen was de lucht helder.
De sterren waren zichtbaar.
Een zeldzaamheid.
Ze bleven naast haar auto staan.
Zoals altijd.
Alsof afscheid nemen steeds moeilijker werd.
"Mag ik iets vragen?" zei Daan.
"Je hebt vandaag al veel gevraagd."
"Nog eentje."
Eva glimlachte.
"Vooruit."
Hij keek haar aan.
Echt aan.
"Heb ik een kans?"
Haar adem stokte even.
Niet omdat ze het antwoord niet wist.
Maar omdat ze wist hoe belangrijk het voor hem was.
"Ja."
Het woord kwam zacht.
Maar zonder twijfel.
"Je hebt een kans."
Voor een seconde verscheen er iets in zijn ogen.
Opluchting.
Blijdschap.
Misschien zelfs hoop.
"Dat is genoeg."
Zijn glimlach werd breder.
Warmer.
Lichter.
Alsof hij een gewicht had neergelegd.
Eva glimlachte terug.
Maar ergens diep vanbinnen voelde ze opnieuw die vreemde onrust.
Dat gevoel dat ze inmiddels begon te herkennen.
Alsof het leven langzaam richting een kruispunt bewoog.
En niemand nog wist welke afslag genomen zou worden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten