De bel bleef gaan.
Lang.
Dwingend.
Alsof degene aan de andere kant precies wist dat Lisa thuis was.
Met de foto nog steeds in haar hand bleef ze boven aan de trap staan. Haar hart bonsde in haar borstkas.
Thomas.
Ze had zijn gezicht al jaren niet meer gezien.
Jaren waarin ze haar leven opnieuw had opgebouwd.
Jaren waarin ze had geprobeerd te vergeten.
Beneden ging de bel opnieuw.
Noor draaide zich in haar bed om en mompelde iets onverstaanbaars in haar slaap.
Lisa stopte de foto in haar vestzak en liep voorzichtig de trap af.
De woonkamer voelde plotseling veel kleiner dan daarvoor.
Ze keek door het raampje van de voordeur.
Niemand.
De stoep was leeg.
De straat ook.
Voorzichtig opende ze de deur.
De koude avondlucht stroomde naar binnen.
Op de deurmat lag een kleine envelop.
Verder niets.
Lisa keek links en rechts.
Geen mens te zien.
Ze pakte de envelop op en sloot direct de deur.
Met trillende vingers maakte ze hem open.
Er zat een klein papiertje in.
Slechts vier woorden.
Praat niet met Martha.
Lisa voelde een koude rilling over haar rug trekken.
Ze keek automatisch naar buiten.
Naar het huis naast haar.
De gordijnen waren gesloten.
Geen licht.
Geen beweging.
Toch kreeg ze het gevoel dat iemand haar observeerde.
Die nacht sliep ze nauwelijks.
Elke keer als ze haar ogen sloot zag ze de foto van Thomas.
Ze dacht terug aan de laatste keer dat ze hem had gezien.
Noor was toen nog een baby geweest.
In het begin was hij charmant geweest.
Lief.
Aandachtig.
Totdat hij veranderde.
Langzaam.
Bijna ongemerkt.
Hij wilde altijd weten waar ze was.
Met wie ze sprak.
Waarom ze niet meteen reageerde op berichten.
Hij controleerde haar telefoon.
Haar e-mails.
Zelfs haar bankrekening.
Toen Noor geboren werd, werd het erger.
Veel erger.
Op een avond had Lisa besloten dat ze weg moest.
Niet morgen.
Niet volgende week.
Diezelfde nacht.
Ze had haar spullen gepakt, Noor meegenomen en was vertrokken.
Sindsdien had ze nooit meer iets van hem gehoord.
Tot nu.
De volgende ochtend voelde ze zich uitgeput.
Ze bracht Noor naar school en besloot daarna naar het gemeentehuis te gaan.
Ze wilde meer weten over Martha.
Meer dan een voornaam.
Meer dan een vreemd gevoel.
Na enig zoeken vond ze oude bewonersgegevens.
Martha woonde al bijna dertig jaar in dezelfde woning.
Alleen.
Geen partner.
Geen kinderen.
Geen geregistreerde familieleden op het adres.
Niets bijzonders.
En toch bleef er iets knagen.
Toen ze naar huis reed, merkte ze een donkere auto op in haar achteruitkijkspiegel.
Een zwarte sedan.
Hij reed achter haar.
Bij elke afslag.
Elke bocht.
Toen Lisa abrupt een andere straat insloeg, volgde de auto opnieuw.
Haar maag draaide om.
Pas toen ze een druk winkelcentrum bereikte, sloeg de wagen af.
Lisa bleef nog minutenlang zitten voordat ze verder reed.
Eenmaal thuis stond Martha in haar voortuin.
Ze snoeide rozenstruiken alsof het de normaalste zaak van de wereld was.
Toen Lisa uitstapte keek ze op.
Hun blikken ontmoetten elkaar.
"Mooie dag," zei Martha.
Lisa liep naar haar toe.
"Waarom weet u dingen over mij?"
Martha legde de snoeischaar neer.
"Dat hangt ervan af."
"Waarvan?"
"Van welke dingen u bedoelt."
Lisa voelde haar irritatie toenemen.
"Mijn dochter. Mijn naam. Mijn verleden."
Voor het eerst leek Martha serieus.
Echt serieus.
"Uw verleden interesseert me niet."
"Dat geloof ik niet."
"Dat hoeft ook niet."
Lisa zette een stap dichterbij.
"Kent u Thomas?"
Martha's gezicht verstarde.
Heel even.
Een fractie van een seconde.
Maar Lisa zag het.
"U kent hem."
Martha keek weg.
"Naar binnen gaan vanavond."
"Wat?"
"Sluit uw deuren."
"Martha..."
"En als iemand aanklopt, doet u niet open."
Daarna pakte ze haar snoeischaar op en liep haar huis binnen.
Lisa bleef verbijsterd achter.
Die avond regende het.
Dikke druppels tikten tegen de ramen.
Noor lag al in bed toen Lisa geluid hoorde vanuit de achtertuin.
Ze keek door het keukenraam.
Niets.
Alleen de schutting.
De donkere tuin.
Toen opnieuw.
Een klap.
Alsof iets tegen de schutting sloeg.
Lisa pakte haar telefoon.
Voorzichtig opende ze de achterdeur.
De tuin was leeg.
Maar op het gras lag iets.
Een map.
Ze liep erheen.
Haar hart sloeg sneller toen ze zag wat erin zat.
Foto's.
Tientallen foto's.
Van haar.
Bij de supermarkt.
Op het schoolplein.
Voor haar huis.
Sommige foto's waren duidelijk recent.
Heel recent.
Alsof iemand haar al weken volgde.
Op de laatste foto stond niet alleen Lisa.
Ook Noor.
Lisa voelde paniek opkomen.
Aan de achterkant van de foto stond een datum.
Morgen.
Ze draaide de foto om.
Onder de datum stond geschreven:
Morgen haal ik mijn dochter op.
Lisa liet de foto bijna vallen.
Nee.
Nee.
Nee.
Dit kon niet.
Thomas wist waar ze waren.
Thomas wist waar Noor was.
Met bevende handen rende ze naar binnen.
Ze pakte haar laptop.
Zocht oude e-mails.
Oude documenten.
Alles wat ze over Thomas kon vinden.
Uren later vond ze iets dat ze volledig vergeten was.
Een oude rechtszaak.
Een verzoek om omgangsrecht.
Afgewezen.
Niet omdat Thomas geen vader wilde zijn.
Maar omdat de rechter had geoordeeld dat er sprake was van bedreigend gedrag.
Lisa voelde zich misselijk.
Waarom was hij terug?
Waarom nu?
Plotseling hoorde ze een geluid.
Van boven.
Een deur die dichtviel.
Hard.
Lisa sprong overeind.
"Noor!"
Ze rende de trap op.
Sloeg de slaapkamerdeur open.
Noor zat rechtop in bed.
Wijd opengesperde ogen.
"Mama..."
Lisa vloog naar haar toe.
"Wat is er?"
Noor wees naar het raam.
"Hij stond daar."
Lisa draaide zich om.
Het gordijn bewoog licht.
Ze rende naar het raam en keek naar buiten.
Aan de rand van de straat stond een man.
Lang.
Breed.
In een donkere jas.
Zijn gezicht was niet goed zichtbaar.
Maar hij keek recht naar het huis.
Recht naar Noor's kamer.
Toen draaide hij zich om en liep weg.
Langzaam.
Alsof hij wist dat hij niet gevolgd zou worden.
Lisa's telefoon begon te trillen.
Een onbekend nummer.
Met bonzend hart nam ze op.
"Hallo?"
Er klonk zware ademhaling.
Daarna een mannenstem.
Een stem die ze onmiddellijk herkende.
Ook al had ze hem jaren niet gehoord.
"Je had me niet moeten verlaten, Lisa."
De lijn verbrak.
Lisa zakte op het bed neer.
Haar hele lichaam trilde.
Beneden ging plotseling de deurbel.
Eén keer.
Twee keer.
Drie keer.
Daarna begon iemand hard op de voordeur te bonzen.
Lisa trok Noor tegen zich aan.
Buiten klonk een stem.
Een vrouwenstem.
Martha.
"LISA!" riep ze.
"DOE NIET OPEN!"
Op hetzelfde moment klonk er glasgerinkel beneden.
Alsof een raam werd ingeslagen.
En voor het eerst zag Lisa echte angst op Martha's gezicht toen ze vanuit het raam naar boven keek.
Alsof de vrouw al die tijd wist dat dit moment zou komen.
Wordt vervolgd...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten