Ga niet naar de zolder.
Sophie staarde naar het bericht op haar scherm.
Haar ademhaling stokte.
Ze keek opnieuw naar het onbekende nummer.
Geen naam.
Geen contactpersoon.
Niets.
Alleen die vier woorden.
Boven haar klonken opnieuw voetstappen.
Langzaam.
Krrrk.
Krrrk.
Alsof iemand rustig heen en weer liep.
Haar vingers trilden terwijl ze haar telefoon steviger vastpakte.
Dit was onmogelijk.
Niemand kon binnen zijn gekomen.
Alle deuren waren op slot.
Alle ramen zaten dicht.
Toch lag er een briefje op haar tafel.
En nu leek er iemand op haar zolder te lopen.
De voetstappen stopten plotseling.
De stilte die volgde voelde nog erger.
Alsof degene boven wist dat zij luisterde.
Sophie keek naar de trap.
Een deel van haar wilde naar buiten rennen.
Gewoon weggaan.
Naar het dorp.
Naar een hotel.
Naar een plek waar andere mensen waren.
Maar een ander deel wilde antwoorden.
Ze was nooit iemand geweest die zomaar opgaf.
Voorzichtig liep ze naar de trap.
Elke stap voelde zwaar.
De houten treden kraakten onder haar gewicht.
Boven aangekomen bleef ze staan.
De deur naar de zolder stond half open.
Ze wist zeker dat ze die had gesloten.
Haar hart bonkte in haar borst.
Met een trillende hand duwde ze de deur verder open.
De zaklamp van haar telefoon verlichtte de ruimte.
Dozen.
Oude meubels.
Spinnenwebben.
Stof.
Niets bijzonders.
Ze liep verder naar binnen.
"Is daar iemand?" riep ze.
Geen antwoord.
Alleen de wind die tegen het dak sloeg.
Toen zag ze iets.
In een hoek van de zolder stond een houten stoel.
Die had ze eerder niet gezien.
Daar was ze zeker van.
Langzaam liep ze dichterbij.
Op de stoel lag een foto.
Een oude zwart-witfoto.
Ze pakte hem op.
Een gezin keek haar aan.
Een man.
Een vrouw.
Een meisje van een jaar of tien.
Hun glimlach voelde vreemd.
Geforceerd.
Alsof niemand echt blij was.
Op de achterkant stond geschreven:
Ze liegen allemaal.
Sophie voelde kippenvel op haar armen verschijnen.
Ze draaide de foto opnieuw om.
Wie waren deze mensen?
Waarom lag deze foto hier?
En wie had die tekst geschreven?
Plotseling hoorde ze beneden een harde klap.
Ze schrok zo erg dat de foto uit haar handen viel.
Meteen rende ze naar beneden.
De voordeur stond open.
Wijd open.
De koude lucht stroomde naar binnen.
Sophie wist zeker dat ze de deur had afgesloten.
Ze had het zelfs gecontroleerd.
Twee keer.
Met bonzend hart keek ze rond.
Niemand.
Maar toen zag ze iets op de muur.
Zwarte letters.
Groot geschreven.
Alsof iemand haastig een waarschuwing had achtergelaten.
GA WEG VOORDAT HIJ TERUGKOMT
Sophie voelde haar maag omdraaien.
Dit was geen grap meer.
Iemand was in haar huis geweest.
Terwijl zij boven stond.
Ze pakte direct haar autosleutels.
Ze ging weg.
Nu.
Buiten begon het opnieuw te regenen.
Ze stapte haastig in haar auto.
Maar toen ze in haar achteruitkijkspiegel keek, verstijfde ze.
Op de achterbank lag een envelop.
Ze wist zeker dat die daar eerder niet had gelegen.
Met trillende handen pakte ze hem.
Binnenin zat een krantenknipsel.
Vergeeld door de tijd.
De kop trok direct haar aandacht.
Familie verdwijnt spoorloos uit woning aan de dijk.
Haar hart sloeg een slag over.
Ze begon te lezen.
Vijftien jaar geleden had een gezin in haar huis gewoond.
Op een ochtend waren ze verdwenen.
Alle drie.
Geen spoor van geweld.
Geen afscheidsbrief.
Niets.
De politie had nooit ontdekt wat er gebeurd was.
Onder het artikel stond een foto.
Hetzelfde gezin als op de foto van zolder.
Dezelfde man.
Dezelfde vrouw.
Hetzelfde meisje.
Sophie voelde de rillingen over haar rug lopen.
Toen zag ze iets wat ze eerder niet had opgemerkt.
Met pen was een zin onder het artikel geschreven.
Ze zijn nooit weggegaan.
Een harde tik tegen haar autoraam liet haar schrikken.
Ze draaide zich om.
Niemand.
Maar in de verte, bij het huis, zag ze een silhouet.
Een man.
Hij stond volledig stil.
En keek naar haar.
De regen maakte zijn gezicht onzichtbaar.
Toch voelde Sophie dat hij haar zag.
Dat hij op haar lette.
Ze startte de auto en reed weg.
Pas toen het huis uit zicht verdween, durfde ze weer adem te halen.
Die nacht boekte ze een kamer in een klein hotel in het dorp.
Voor het eerst sinds haar verhuizing voelde ze zich veilig.
Maar rond drie uur werd ze wakker.
Haar telefoon trilde.
Een onbekend nummer.
Weer.
Met tegenzin opende ze het bericht.
Er zat slechts één foto bij.
Een foto van haar hotelkamer.
Van buitenaf genomen.
De foto was gemaakt nog geen uur eerder.
Onder de afbeelding stond één zin.
Ik zei toch dat ik je zie.
Sophie voelde het bloed uit haar gezicht wegtrekken.
Ze vloog naar het raam.
Trok het gordijn open.
Beneden was de parkeerplaats leeg.
Geen mens te zien.
Toch wist ze één ding zeker.
Degene die haar volgde wist waar ze was.
En wat er ook achter het huis aan de dijk schuilging...
Het was nog lang niet voorbij.
Wordt vervolgd...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten