Toen Lisa de sleutel voor het eerst in het slot van haar nieuwe voordeur stak, voelde ze iets wat ze al maanden niet had gevoeld.
Rust.
Echte rust.
Geen geschreeuw meer achter dunne muren. Geen voetstappen op de galerij midden in de nacht. Geen buren die ruzie maakten alsof de hele flat mocht meegenieten. Alleen een smalle, rustige straat met keurige voortuintjes, lage heggen en huizen waar de gordijnen precies op tijd dichtgingen.
Haar dochtertje Noor stond naast haar met een knuffelkonijn onder haar arm geklemd.
“Is dit nu echt ons huis?” vroeg Noor.
Lisa glimlachte en streek een pluk haar uit haar dochters gezicht.
“Ja lieverd. Helemaal van ons.”
Noor keek naar de rode voordeur, naar de bloembakken onder het raam en naar de kleine appelboom in de voortuin.
“Dan vind ik hem mooi.”
Lisa lachte zacht.
“Gelukkig maar.”
Ze opende de deur en de geur van verf, karton en schoonmaakmiddel kwam haar tegemoet. Overal stonden dozen. In de gang, in de woonkamer, zelfs half in de keuken. Alles moest nog een plek krijgen, maar dat maakte niet uit. Dit was een nieuw begin.
En dat had ze nodig.
Meer dan iemand wist.
De eerste uren gingen voorbij met sjouwen, uitpakken en zoeken naar spullen die ze natuurlijk precies in de verkeerde doos had gestopt. Noor vermaakte zich boven in haar nieuwe kamer. Af en toe hoorde Lisa haar praten tegen haar knuffels, alsof ze die persoonlijk rondleidde.
Tegen het einde van de middag stond Lisa in de keuken met een glas water in haar hand. Ze keek door het raam naar de achtertuin. Het gras was iets te lang, de schutting had een lik verf nodig, maar toch voelde het goed.
Tot ze beweging zag.
Aan de andere kant van de schutting stond een vrouw.
Ze was misschien begin zestig. Slank, kaarsrecht, met grijs haar dat strak naar achteren was gekamd. Ze droeg een donkerblauwe jurk en had haar handen gevouwen voor haar buik.
Ze keek niet zomaar naar Lisa.
Ze staarde.
Lisa hief ongemakkelijk haar hand op.
De vrouw glimlachte niet.
Ze knikte alleen langzaam en verdween toen uit beeld.
Lisa bleef nog even naar de lege plek kijken.
“Oké,” mompelde ze tegen zichzelf. “Gewoon een nieuwsgierige buurvrouw.”
Toch kreeg ze kippenvel.
Die avond, toen Noor eindelijk sliep en de woonkamer half begaanbaar was, ging de bel.
Lisa verstijfde.
Ze verwachtte niemand.
Voorzichtig liep ze naar de voordeur en keek door het kleine raampje.
Daar stond de vrouw van achter de schutting.
Van dichtbij zag ze er nog strenger uit. Haar gezicht was smal, haar lippen dun, haar ogen opvallend lichtblauw.
Lisa opende de deur op een kier.
“Goedenavond,” zei de vrouw. Haar stem was kalm, bijna te kalm. “Ik ben Martha. Ik woon naast u.”
“Lisa,” zei Lisa. “Aangenaam.”
Martha keek langs haar heen de gang in. Haar blik gleed over de dozen, de kapstok, de kinderschoenen bij de deur.
“U bent alleen met uw dochter?”
Lisa’s glimlach verdween een beetje.
“Ja.”
“Dat dacht ik al.”
Er viel een stilte.
Martha hield een bord omhoog, afgedekt met folie.
“Ik heb appeltaart gemaakt. Voor de verhuizing.”
“O, wat aardig. Dank u wel.”
Lisa pakte het bord aan. De taart rook heerlijk, warm en zoet.
Martha bleef staan.
“Uw dochter heet Noor, toch?”
Lisa keek haar scherp aan.
“Ja.”
“Een mooie naam.”
“Dank u.”
Lisa probeerde normaal te blijven kijken, maar haar vingers klemden zich iets strakker om het bord. Ze had zich nog aan niemand voorgesteld. Er waren geen geboortebordjes, geen naamstickers op dozen zichtbaar vanaf de straat.
“Hoe weet u dat?” vroeg ze.
Martha glimlachte nu wel.
Maar het was geen warme glimlach.
“In een straat als deze weet men snel dingen.”
Daarna draaide ze zich om en liep terug naar haar eigen huis.
Lisa sloot langzaam de deur.
Die nacht at ze de taart niet.
Ze zette hem in de keuken, keek er nog een paar keer naar en gooide hem uiteindelijk in de prullenbak.
Ze voelde zich belachelijk.
Maar toch deed ze het.
De volgende ochtend probeerde Lisa het voorval van zich af te zetten. Ze bracht Noor naar haar nieuwe school, maakte kennis met de juf en ging daarna terug naar huis om verder uit te pakken.
De straat zag er overdag vriendelijker uit. Een man liet zijn hond uit. Een oudere vrouw veegde haar stoep. Ergens verderop werd een raam opengezet en klonk muziek.
Misschien had ze zich aangesteld.
Misschien was Martha gewoon een eenzame buurvrouw die graag alles wist.
Maar toen Lisa haar voordeur opende, bleef ze stokstijf staan.
In de gang lag een roze haarspeldje.
Noors haarspeldje.
Lisa bukte zich langzaam en pakte het op.
Dat speldje had Noor die ochtend in haar haar gehad. Lisa wist het zeker. Ze had het zelf vastgeklikt voordat ze naar school gingen.
Ze keek naar de kapstok. Naar de trap. Naar de woonkamer.
“Hallo?” riep ze.
Geen antwoord.
Haar hart begon sneller te slaan.
Ze liep het hele huis door. De woonkamer. De keuken. De wc. Boven de slaapkamers. De badkamer. Niets. Geen open raam. Geen achterdeur die niet goed dichtzat.
Toch lag het speldje daar.
Midden in de gang.
Alsof iemand het had neergelegd.
Lisa belde de school.
“Goedemorgen, met Lisa, de moeder van Noor. Ik wilde alleen even vragen of Noor haar roze speldje nog in had toen ik haar bracht.”
De juf klonk vriendelijk.
“Even kijken hoor… Ja, volgens mij wel. Wacht, ik zie haar net lopen. Nee, ze heeft hem nu niet meer in. Misschien is hij tijdens het spelen gevallen.”
Lisa slikte.
“Ja, dat zal wel. Dank u.”
Ze hing op.
Het kon toeval zijn.
Kinderen verloren haarspeldjes. Misschien had Noor er twee gehad. Misschien lag dit speldje al in huis en had Lisa het niet gezien.
Maar diep vanbinnen wist ze dat dat niet waar was.
Aan het einde van de middag haalde ze Noor op. Haar dochter rende vrolijk naar haar toe.
“Mama! Ik heb een nieuwe vriendin. Ze heet Isa.”
“Wat fijn lieverd.”
Lisa keek naar Noors haar.
Geen roze speldje.
“Ben je je speldje kwijtgeraakt?”
Noor knikte.
“Ja. Maar dat geeft niet.”
“Weet je waar?”
Noor dacht na.
“Bij het hek.”
“Welk hek?”
“Bij school.”
Lisa ontspande iets.
Zie je wel, dacht ze. Niets aan de hand.
Maar toen keek Noor haar aan en zei:
“Die mevrouw zei dat ze hem wel aan jou zou geven.”
Lisa’s mond werd droog.
“Welke mevrouw?”
Noor haalde haar schouders op.
“Die mevrouw van naast ons huis.”
Lisa voelde de grond onder zich wegzakken.
“Martha?”
Noor knikte.
“Ze wist mijn naam ook.”
Lisa pakte haar dochters hand steviger vast.
“Wat zei ze precies tegen je?”
“Alleen dat ik goed op jou moest passen.”
Lisa bleef staan.
Kinderen en ouders liepen langs hen heen, lachend, pratend, haastig op weg naar huis. Maar Lisa hoorde bijna niets meer.
“Dat zei ze?”
Noor knikte opnieuw.
“Ze zei dat jij soms dingen vergeet.”
Lisa hurkte voor haar dochter neer.
“Noor, luister goed naar mama. Je mag niet meer met die mevrouw praten zonder dat ik erbij ben. Begrijp je dat?”
Noors gezichtje werd ernstig.
“Is ze eng?”
Lisa wilde nee zeggen.
Ze wilde haar geruststellen.
Maar de woorden kwamen niet meteen.
“Ze is gewoon een vreemde mevrouw,” zei ze uiteindelijk. “En met vreemde mensen moet je voorzichtig zijn.”
Die avond deed Lisa alle deuren op slot. Ze controleerde de ramen twee keer. Daarna schoof ze zelfs een stoel onder de klink van de achterdeur, al voelde dat overdreven.
Rond half tien zat ze op de bank met haar laptop op schoot. Ze had Martha’s naam gegoogeld, maar zonder achternaam kwam ze niet ver. Daarna zocht ze op het adres van het huis naast haar.
Er verschenen oude verkoopadvertenties.
Foto’s van Martha’s huis.
Niets vreemds.
Tot Lisa verder klikte.
Een forum.
Een oud bericht van jaren geleden.
“Vreemde vrouw in de Lindestraat.”
Lisa klikte erop.
Het bericht was kort.
Mijn tante woonde vroeger naast een vrouw genaamd Martha. Ze zei altijd dat Martha dingen wist die ze niet kon weten. Namen. Geheimen. Dingen die nog moesten gebeuren. Mijn tante is uiteindelijk verhuisd. Ze zei dat Martha haar had gewaarschuwd, maar ze wilde nooit vertellen waarvoor.
Lisa las de tekst drie keer.
Haar vingers werden koud.
Op dat moment klonk er een tik tegen het raam.
Lisa schrok zo erg dat de laptop bijna van haar schoot gleed.
Ze keek naar het raam aan de voorkant.
Niets.
Alleen haar eigen spiegelbeeld in het donkere glas.
Toen opnieuw.
Tik.
Tik.
Tik.
Langzaam stond ze op.
Haar benen voelden zwaar.
Ze liep naar het raam en trok het gordijn een klein stukje opzij.
Aan de overkant van de straat stond Martha.
Onder de lantaarnpaal.
In haar donkere jas.
Ze keek recht naar Lisa’s huis.
Recht naar Lisa.
Lisa liet het gordijn los en deinsde achteruit.
Haar telefoon trilde.
Een onbekend nummer.
Ze wilde niet opnemen.
Maar iets in haar wist dat ze dat wel moest doen.
Met trillende handen drukte ze op accepteren.
“Hallo?”
Eerst hoorde ze alleen ademhaling.
Toen Martha’s stem.
Zacht.
Dichtbij.
Alsof ze naast haar stond.
“U had de taart beter kunnen bewaren, Lisa.”
Lisa voelde haar maag samentrekken.
“Hoe weet u dat?”
Aan de andere kant bleef het even stil.
Toen zei Martha:
“Omdat dit niet de eerste keer is dat u iets probeert weg te gooien wat u had kunnen redden.”
Lisa verstijfde.
“Wat bedoelt u daarmee?”
Martha antwoordde niet direct.
Op de achtergrond kraakte iets.
Alsof ze liep.
Maar buiten stond ze nog steeds onder de lantaarnpaal.
Lisa keek opnieuw voorzichtig door het gordijn.
Martha stond daar.
Onbeweeglijk.
Met de telefoon tegen haar oor.
Toen fluisterde Martha:
“Kijk boven.”
Lisa draaide zich langzaam om.
Boven haar kraakte de vloer.
Noors kamer.
Een zacht geluid volgde.
Alsof iemand een lade opentrok.
Lisa’s hart sloeg wild tegen haar ribben.
“Noor?” riep ze.
Geen antwoord.
Ze rende de trap op.
De gang boven was donker.
Noors deur stond op een kier.
Dat was vreemd.
Lisa had hem dichtgedaan.
Ze duwde de deur open.
Noor lag diep te slapen, haar knuffel stevig tegen zich aan.
Alles leek normaal.
Tot Lisa de kledingkast zag.
De deur stond open.
Op de vloer lag een envelop.
Haar naam stond erop.
In sierlijke, zwarte letters.
Lisa raapte hem op.
Binnenin zat een foto.
Een foto van haarzelf.
Niet van nu.
Van jaren geleden.
Ze stond op de foto met een man naast zich. Zijn arm lag om haar schouder. Lisa voelde haar adem stoppen toen ze zijn gezicht zag.
Thomas.
Noors vader.
De man over wie ze nooit sprak.
De man van wie ze dacht dat hij haar nooit meer zou vinden.
Op de achterkant van de foto stond één zin.
Hij weet waar je bent.
Beneden ging de bel.
Lang.
Hard.
En daarna nog een keer.
Lisa stond boven aan de trap met de foto in haar hand.
In Noors kamer begon haar dochter zachtjes te huilen in haar slaap.
En beneden bleef iemand aanbellen.
Alsof hij zeker wist dat ze thuis was.
Wordt vervolgd...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten