Emma bleef verstijfd staan.
De regen tikte zacht op het perron terwijl haar hart in haar keel bonkte.
Aan het einde van het spoor stond hij.
Lucas.
Precies zoals de avond ervoor.
Dezelfde donkere jas.
Dezelfde warme glimlach.
"Dat kan niet..." fluisterde ze.
Voorzichtig zette ze een stap naar voren.
Lucas bleef staan.
Toen draaide hij zich om en liep langzaam weg.
"Wacht!" riep Emma.
Ze rende achter hem aan.
Maar toen ze het einde van het perron bereikte, was hij verdwenen.
Opnieuw.
Alsof hij nooit had bestaan.
Behalve één ding.
Op de grond lag een oude zilveren hanger.
Emma bukte zich en pakte hem op.
Op de achterkant stonden twee letters gegraveerd.
L.B.
Lucas...
Ze stopte abrupt met denken.
Waarom zou een geest een voorwerp achterlaten?
Die avond besloot Emma op onderzoek uit te gaan.
In de bibliotheek van de stad vond ze oude krantenartikelen.
Na een uur zoeken vond ze eindelijk wat ze zocht.
"Jonge man komt om bij tragisch treinongeluk."
Er stond een vergeelde foto naast het artikel.
Emma's adem stokte.
Het was Lucas.
Geen twijfel mogelijk.
Volgens het artikel was hij 24 jaar oud toen hij stierf.
En hij was niet alleen.
Naast hem stond een jonge vrouw.
Mooie donkere krullen.
Stralende ogen.
Onder de foto stond haar naam.
Lena Bakker.
L.B.
De initialen op de hanger.
Emma voelde een koude rilling over haar rug lopen.
Wie was Lena?
En waarom had Lucas haar hanger nog steeds bij zich?
Terwijl ze verder las, ontdekte ze iets nog vreemders.
Lena was nooit gevonden.
Na het ongeluk was ze spoorloos verdwenen.
Alsof ze van de aardbodem was verdwenen.
Plotseling viel er een vergeelde brief uit het oude krantenarchief.
Met trillende handen vouwde Emma hem open.
Er stonden slechts enkele woorden op.
"Als iemand dit vindt...
zoek de waarheid in het huis aan het meer.
Lena."
Emma staarde naar de brief.
Een huis aan het meer.
Niemand had dat ooit genoemd.
Waarom niet?
En waarom voelde het alsof Lucas haar daarheen probeerde te leiden?
Buiten begon de lucht opnieuw donker te worden.
Er kwam een storm aan.
Maar Emma wist één ding zeker.
Morgen zou ze naar het meer gaan.
Wat daar ook verborgen lag.
Ze had het gevoel dat haar leven op het punt stond voorgoed te veranderen...
Wordt vervolgd
Geen opmerkingen:
Een reactie posten